Over dit project

De dood is niet het einde. De geur van mottenballen, het geluid van een lepeltje tegen porselein kan een haarscherpe herinnering oproepen. Plotseling zit ze daar weer, in de grijze leunstoel bij het raam, en eet een advocaatje. En het wonderlijke is, ons geheugen is levendig. Naarmate we zelf veranderen, veranderen onze herinneringen mee, waardoor we met terugwerkende kracht nieuwe dingen zien en begrijpen en waarderen.

Voor ‘Kleur je oma’ verzamelen schrijvers Maud Vanhauwaert en Elske van Lonkhuijzen foto’s van overleden opa’s en oma’s om die te bewerken tot kleurplaten en zo de bestendige en tegelijk veranderlijke betekenis van onze geliefden in beeld te brengen. Het eindresultaat is een expositie van korte portretten en (ingekleurde) platen van opa’s en oma’s in alle soorten en maten.

Stuur ons een foto van je bomma of bompa, mémé of pépé, moeke of vava, opi of omi, granny of grompy en kleur mee.


De mensjes achter dit project

Maud Vanhauwaert  is schrijver en tekstperformer. Ze weekt poëzie los van het papier en zoekt naar nieuwe vormen.   Bezoek Mauds website

Maud Vanhauwaert is schrijver en tekstperformer. Ze weekt poëzie los van het papier en zoekt naar nieuwe vormen.

Bezoek Mauds website

Elske van Lonkhuijzen  schrijft levensverhalen en ultrakort, speels proza. Ze is bijzonder geïnteresseerd in mensen die al lang bestaan.   Bezoek Elskes website

Elske van Lonkhuijzen schrijft levensverhalen en ultrakort, speels proza. Ze is bijzonder geïnteresseerd in mensen die al lang bestaan.

Bezoek Elskes website

Mila Van Goethem  tekent strips. Je kunt een kijkje in haar leven nemen op haar  Instagrampagina , waar ze een visueel dagboek bijhoudt.   Bezoek Mila’s website

Mila Van Goethem tekent strips. Je kunt een kijkje in haar leven nemen op haar Instagrampagina, waar ze een visueel dagboek bijhoudt.

Bezoek Mila’s website


Het verhaal bij de foto op deze website

“Dit is mijn oma met mijn oudste neef, Peter. Ze zijn op de boerderij, denk ik, want ik herken de bank en de donkere lambrisering. Mijn oma was altijd blij om ons te zien. Ze kneep graag in ons en zei dan: ‘Ik zou je wel op kunnen vreten.’ Ze nam ons mee naar kringloopwinkels en kocht er teddyberen zo groot als stoelen, die mijn moeder een beetje vies vond, en onpraktisch. Ik ben naar mijn oma vernoemd: Elizabeth. Maar haar roepnaam was Bep en de mijne is Elske. Ze hield veel van mijn opa, en hij veel van haar. Toen ze in de zeventig waren, trok hij haar nog weleens op schoot en dan slaakte ze een gilletje. Ze kloste op haar pumps door de bijkeuken en zong: ‘Die opa, die opa, die opa, niemand is een opa zoals hij.’”

Elizabeth (Bep) van Lonkhuijzen-Griffioen

Elizabeth (Bep) van Lonkhuijzen-Griffioen